در دهه ۷۰ میلادی، دلفین سیریگ بازیگر و کارول روسوپولوس کارگردان، که هر دو از فمینیست‌های فعال بودند، به پیشگامان اکتیویسم ویدئویی در فرانسه تبدیل شدند. آن‌ها تظاهرات فمینیست‌های فرانسوی را مستند کردند و از فناوری‌های جدید برای مقابله با بازنمایی ضعیف زنان در رسانه‌های عمومی بهره بردند.

جیک و ماتی دو غریبه در شهر شمالی پورتو در پرتغال هستند که در گذشته ارتباط کوتاهی را تجربه کرده‌اند. رازی درباره لحظاتی که با هم شریک بودند باقی مانده است و آن‌ها با جستجو در خاطرات، اعماق شبی رها از پیامدهای زمان را دوباره زندگی می‌کنند.

آکرمن از مادرش ناتالیا، زنی مسن با اصالت لهستانی، در آپارتمانش در بروکسل فیلم می‌گیرد. به مدت دو ساعت، ما آن‌ها را در حال غذا خوردن، گپ زدن و مرور خاطرات تماشا می‌کنیم که گاهی سیلواین، خواهر شانتال نیز با آن‌ها همراه می‌شود. همچنین، برای نشان دادن اینکه دنیا چقدر کوچک شده است، شانتال در زمان‌های دیگر سال از طریق اسکایپ از سرزمین‌هایی بسیار دورتر از بلژیک مانند اوکلاهما یا نیویورک با مادرش در تماس است.

چاک ورکمن، فیلم‌ساز برنده جایزه اسکار، با استفاده از کلمات و ایده‌های فیلم‌سازان بزرگ، از مصاحبه‌های آرشیوی با آلفرد هیچکاک و روبر برسون گرفته تا مصاحبه‌های جدید با مایک لی، دیوید لینچ و یوناس مکاس، نشان می‌دهد که این فیلم‌سازان و دیگران کارهایی انجام می‌دهند که با کلمات قابل بیان نیست و تنها در سینما تجلی می‌یابد.

خوزه لوئیس گوئرین، فیلم‌ساز، تجربیات خود را در طول یک سال سفر به عنوان مهمان جشنواره‌های فیلم برای معرفی اثر قبلی‌اش مستند می‌کند. آنچه حاصل می‌شود، تصویری شگفت‌انگیز، انسانی و صادقانه از مردمی است که او در مسیرهای فرعی و کمتر شناخته‌شده برخی از شهرهای بزرگ جهان با آن‌ها ملاقات می‌کند.

مستند فیلیپ گارل درباره موج دوم فیلم‌سازان استاد و برجسته فرانسه، با حضور ژان اوستاش، شانتال آکرمن، آندره تشینه، لئوس کاراکس، ژاک دوایون و بنوآ ژاکو.

یک کارگردان جوان سینما در حال ساخت فیلمی با دوستش کریستا است. در این فیلم در فیلم، دو زوج حضور دارند؛ یکی واقعی و دیگری خیالی، و این اثر که از طریق پنج رویا روایت می‌شود، به همان اندازه که داستان تولید یک فیلم است، داستان تولد یک کودک نیز هست.

شانتال آکرمن با زنان مسن یهودی در پاریس که همگی از بازماندگان هولوکاست هستند ملاقات می‌کند و به داستان‌های خانوادگی آن‌ها گوش می‌دهد. در فواصل بین مصاحبه‌ها، ناتالیا، مادر آکرمن، از خانواده خودش می‌گوید. این اثر برای یک مینی‌سریال فرانسوی درباره مادربزرگ‌ها ساخته شده است.

تصاویر غیرشخصی و زیبای زندگی آکرمن در نیویورک با نامه‌های مادر مهربان اما کنترل‌گرش که توسط خود آکرمن خوانده می‌شوند، ترکیب شده است.

یک بیوه جوان و تنها با پسرش زندگی می‌کند و نظم تغییرناپذیری را در زندگی دنبال می‌کند: در حالی که پسرش در مدرسه است، او به کارهای آپارتمان رسیدگی می‌کند، کارهای خانه را انجام می‌دهد و بعدازظهرها از مشتریان پذیرایی می‌کند.